KİM BU YALNIZLIK

KİM BU YALNIZLIK

Her şey çok değişmişti artık. Ben orada değildim. Farklı bir yerdi burası. Hiç alışık olmadığım, hiç ayak basmadığım, tanımadığım, gelmediğim bir yerdi. İnsanlar farklıydı en başta, hiç tanımıyordum burayı ben. Sonra yavaş yavaş alışmaya başladım. Tanımaya başladıkça yakın, biliyormuşum gibi hissettirdi. Alışıktım ben bu duyguya. Her seferinde önce severdim yabancı yerleri, insanları. Ama daha sonra yavaş yavaş acı verirdi bu tanınmışlık. Şimdi de öyle oldu. Güvenmeye başladığım an acı vermeye başladı. İçimi korku kapladı yeniden. Ama en acı verici tarafı ise ben zaten acıya alışıktım.

Belki de bu yüzden hep acı çekiyorum, benim güvenli alanım burası. İyilikler, sevgiler bana yabancı. Ben hiç tanımıyorum sevgiyi. Hiç öğrenmedim ki sevilmeyi. Ben hep bir yerlerde yalnızdım. İşte şimdi de yalnızım ama bu sefer canım ayrı yanıyor ve ben hissedemiyorum bu acıyı. İçimde bir yığın öfke var fakat göremiyorum ben bu öfkeyi. Farklı bir öfke bu, hiç alışık değilim.

Ben artık her kötü şeye çok alışığım. Yalnızlık bile arkadaş olmuş bana, hissedemiyorum yalnızlığımı.

Beyza AKYÜZ