SONBAHAR

Ömrün sonbahar’ı,

Ne çabuk gelir bir bilsen.

Ne içindi bu çırpınmalar dersin?

Ağaçtaki son yaprak düşerken,

O zaman fark edersin yeşilin güzelliğini.

Ama yapraklar artık sarardı,

Bir önemi kalmadı doğan güneşin

Çünkü bir daha açmayacaksın çiçek.

Ömrün sonbahar’ı,

Geldi ve geçiyor.

Veda et yerdeki çimene,

Seni besleyen toprağa,

Veda et suya, veda et güneşe.

Artık sıra senden filizlenmişlerde,

Düşen meyvenin tohumunda,

Kırık dalının aşısında.

Sessiz bir vedayla izle ardında kalanları.

İzle çünkü

Sonraki baharı göremezsin artık.

Güneş artık onlar için açacak,

Yağmur artık onlar için yağacak,

Toprak artık onlara hazırlanacak.

Ömrün sonbahar’ı,

Geldi, geçti ve bitti.

Ne bıraktın geriye bir bak,

Ormanında ne kaldı?

Güneş hala parıldıyor mu?

Yağmur hala cilveli mi?

Toprak artık verimli mi?

Çiçeklerin hala mutlular mı,

Yoksa daha açamadan soldular mı?

Sor kendine, ne içindi bu çırpınmalar?

Sevde Nur BATMAZ