İLANİHAYE

“Sonsuza kadar” anlamına gelen bir kelimeymiş ilanihaye, geçenlerde öğrendim. Sonra düşündüm; bazı taşlar, onlar için ayrılan bölümlere kavuştu sanki.

Ucu ne kadar açık bir kavram sonsuzluk, değil mi? İlginç bir şey, bitişi yok. Belki başlangıca bile sahip değil, pek emin değilim. Uzun diyebileceğim bir süredir sonsuzluk gibi hissediyorum benliğimi. Aklım karmakarışık, düşüncelerim boşlukta süzülüyor. Bense zaman denilen olgunun etrafında oradan oraya sürükleniyorum. Sonsuzluğumun sonunu arıyorum.

Bu yüzdendir belki de kendimle bitmek bilmeyen savaşım. İmkânsızı amaçlıyorum derin bir arzuyla. Biri veya birileri tarafından tek bir engel koyulmuş önüme; aynanın içinden çatık kaşlarla beni izleyen bir suret… Gülümsüyorum, el sallıyorum ve bir karşılık bekliyorum. En ufak bir değişiklik olmuyor ifadesinde, ben de sıkılıyorum. Sadece bazı geceler çatık kaşlarını indiriyor, yıldızları seyrediyor. Kendi haline bırakıyorum onu. Ne yaparsa yapsın, banane diyorum.

Günün birinde çikolata yerken bir aydınlanma yaşıyorum. Son lokmayı ağzıma attığımda fark ediyorum bittiğini. Aynaya dönüyorum birden, meraklı bakışlarla bakıyor bu defa bana. Şaşırıyorum, onu ilk kez böyle görüyorum. “Bitti” diyorum, kafasını sallıyor. “Bu kadar mı yani? Ben bunu istemiyorum ki…”

 Ben böyle hayal etmemiştim. Sonsuzluğumun sonunu bulursam düzelir sanmıştım, oysa tamir etmeye çalıştıklarım tam da o an yıkılıyor. Elimde hiçbir şey kalmıyor. “İşte, son. Geldin o noktaya. Bitti. Şimdi ne olacak?” diye sesleniyor bana, yüzü durgun.

Yeni bir sayfa açmak istiyorum, çatık kaşlıyı yanıma alarak. Bu sefer son istemiyorum, bu sefer sonsuzluğun tadını çıkartmak istiyorum. İpleri tekrar elime alıyorum ve söz veriyorum. Kalemimin mürekkebi bitmeyecek, sayfanın sonu gelmeyecek ve her şey ilanihaye devam edecek.

Zeynep UZUNKAYA