YALNIZSIN

Bir şair için kanlı mızrak,

Bir yokuş için her seferinde aşağıya düşme korkusu…

Bilmiyorum, kafamın içinde dönen neyin sorgusu.

Suali bırakmamış, ellerimmiş kuruntusu.

Gözlerinden elmas damlayınca bile kendime batırmıştım çuvaldızı.

Bu ne nefret, artık oynama kuralsızı.

Gökten insan da düşse yine seçersin sözde günahsızı.

Paydası olmayan herkese payı varmış gibi davranırsın.

Bu kadar aydınlığın içinde kendi karanlığında boğulmaz mısın?

Kendi katilinin kendin olmasından utanmaz mısın?

Seçtiğin hayalsiz tebessümünde bil ki yalnızsın.

Buse DUMAN