KİM BİLİR

Olmak ya da olmamak;
Aslında tüm mesele bu değilmiş,
Var olmayı tamamlayamayan hayatlarda.
Tüm göçüğün altından çıkınca yaşamak;
İnsan o zaman anlayabilirmiş
Bir çocuk olup koşabilmeyi, uçsuz bucaksız tarlalarda…

Belki şair haklıdır;
Yaşamak, gerçekten yanmaktan ötesi değildir.
Yolun sonunda olduğunu hissettiğin her an,
Gönlün olunca kalabalık ama sessiz bir panayır…
Kaçmaya çalışınca bu unutulan taşradan,
Belki o zaman; yanmak, yalnızca sana aittir.

Tüm bu edebi söylemlerin ötesinde
Bazen bir şiirde, bazen yârin bir çift gözünde;
Hayata tutunabilecek bir şeyler bulmak,
Yolundaki taşlardan bir cesaretle sıyrılarak
Sonsuzluğun ardındaki sonu aramak,
Belki de tüm bu olanların tesellisidir.

Ve mesela ben;
Var olacak her şeyin tam karşısında,
Kaderimi, cellâdıma teslim edip
Son nefesimi verdikten sonra;
Neden beni öldürdü, diye sorguluyorsam
Kim bilir,
Kim bilir, belki bu; bir hakikat eşiğidir.

Şemsettin DEMİRCİ